माझं विश्व.‌‌

पिछले साल से कुछ बातें मेरे दिल को आज भी चुभ रही है. कुछ हुआ आज ऐसा की मेरे दिल धडकनें भी मुझ पे नाराज हो गई हैं.. कुछ कहना चाहता हूं तुमसे क्या थोडी सी इजाजत  है.. इजाजत भी क्या मांग बेठा मे मांगणी तो मुझे माफी है.. माफी सिर्फ माफी नहीं मांगणी मुझे, मांगणी माफी दिलसे है.. हो सकेतो माफ करना डालके परदा जो मुझसे भुल हुई हैं... बेशक भुल हुई हैं मुझसे, पर भुल पर पछतावा भी हैं.. हो सकेतो माफ करना, बस इतना ही कहना है मुझे..                      ~ करण बेंडकुळे.

विषय क्र. 3 : माझ्या आठवणीतील शाळा (हलकं फुलकं) करण बेंडकुळे ( नाशिक ) Instagram : @Karanbendkule1997 https://karanbendkule1997.blogspot.com/ आठवणीतली शाळा, आठवणीतली शाळा म्हणता म्हणता मला आठवली माझी शाळा. जेव्हा घरून निघायचो शाळेला ड्रेस घालूनी, पावडर लावूनी, थोडी रूमालात घेऊनी सोबत दफ्तराचे ओझे पाठीला. नेमक शाळेत गेल्यावरच आठवायच गृहपाठ राहीला अपूर्ण. पण शिक्षकांना कारण देऊन, तो कधीच केला नाही पूर्ण. शेवटच्या बाकावर बसायला नेहमी करायचो  धडपड सारी. कारण शेवटच्या बाकावरच अनुभवायला मिळायची मित्रांची दुनियादारी. मधली सुट्टी म्हणजे आमच्या जिव्हाळ्याची होती. एकमेकांचा डबा खायची मज्जा कोणत्याही 5 स्टार हाॅटेल मधे नव्हती. शाळेत असतांना प्रेमाचे वारे खूप वाहत होते. त्या वार्‍यामधे लाल रंगाचे आमचेही झेंडे फडकत होते. शाळेच्या भिंती पासून ते ह्रदया पर्यंत तिचेच नाव कोरले होते. जिगरी मित्रामुळे जुळलेले ते प्रेम खरच खूपच सुंदर होते.. दंगा मस्ती करता करता परीक्षा जवळ यायची. पास होण्यासाठी सर्व मित्रमंडळी काॅपीचा आधार घ्यायची. निकाल लागायच्या दिवशी मनात जरा धाकधूक होय...

माझ मन जरास शहाणं जरास वेड आहे. सहजासहजी समजणार नाही अस एक कोड आहे. दुसऱ्याना हसवणारा एक  विदूषक, पण स्वतःच दुख लपवून वावरणारा एक उत्तम नायक आहे. प्रेमात असतो तेव्हा एक कवी, तर स्वताची गोष्ट मांडणारा एक लेखक आहे. हट्ट पुरवून घेणार लहान बाळ आहे. तर दुसर्‍याचे हट्ट पुरवणारा एक बाप आहे. डोक्यानी घेतलेला निर्णय त्याला कधीच पटत नाही.  कारण त्याने घेतलेल्या निर्णयावर आजपर्यंत मी ही शंका केलेली नाही. तो परीणामाची परवा करत नाही, कारण त्याला हवं तसंच घडत. लोकांची तो परवा करत नाही, कारण त्याला त्याच्या मर्जीने जगायला आवडत. त्याला स्वप्न बघायला खूप आवडत. फक्त स्वप्नच नाही तर त्या स्वप्नात तिलाही बघायला आवडत. तो आनंदाचा मकरंद शोधण्यासाठी कधी फुलपाखरू होतो. तर भेटलेला मकरंद वाटण्यासाठी स्वताच मधाच रूप घेतो. म्हणून म्हणतो मी, माझ मन जरास शहाणं जरास वेड आहे. सहजासहजी समजणार नाही अस एक कोड आहे. ~ करण बेंडकुळे.

एड्स म्हणजे काय..?? ( पडलेल्या प्रश्नांची केलेली टाळाटाळ.) रोज सकाळी नेहमी प्रमाणे श्याम आणि त्याचे बाबा गुलाबी थंडीत घरा जवळच्या मैदानात व्यायामासाठी जातात. आज रविवार होता त्यामुळे श्याम चे बाबा त्याला बोले की आज जास्त वेळ व्यायाम करू त्यावर श्याम बोला की ठिक आहे बाबा. पण व्यायाम करता करता त्यांना वेळच भान राहिलच नाही 9 वाजून गेले त्यामुळे श्याम चे बाबा त्याला बोले की आज खूप उशीर झाला आहे चल पटकन नाही तर तुझी आई खूप ओरडेल आपल्याला. म्हणून दोघे जन घाई घाईत घराच्या दिशेने निघाले. पण घराच्या दिशेने जात असताना वाटेतच एक महाविद्यालय लागत. महाविद्यालयात आज कसली तरी रॅली होती हे बघून श्याम त्याच्या बाबाला बोलला की थांबाना बाबा रॅली बघून जाऊ. रॅली बघून श्यामच्या बाबाना ही कुतूहल वाटले म्हणून ते ही ठीक आहे पण  5 मिनिटे थांबूया अस श्यामला बोले. पण जशी रॅली महाविद्यालयाच्या बाहेर निघाली ते बघून श्यामच्या बाबाचे हावभाव बदलले. ते श्याम ला बोलले की चल घरी पटकन ऊशीर झाला आहे पण त्यांना भिती होती तेच झाल  तेवढयात 12 वर्षाच्या श्याम ने रॅली कडे बघुन त्याच्या बाबाला विचारले बाबा हे एड्...