माझ्या आठवणीतील शाळा (हलकं फुलकं)

विषय क्र. 3 : माझ्या आठवणीतील शाळा (हलकं फुलकं)

करण बेंडकुळे ( नाशिक )
Instagram : @Karanbendkule1997

https://karanbendkule1997.blogspot.com/


आठवणीतली शाळा, आठवणीतली शाळा म्हणता म्हणता मला आठवली माझी शाळा.
जेव्हा घरून निघायचो शाळेला
ड्रेस घालूनी, पावडर लावूनी,
थोडी रूमालात घेऊनी
सोबत दफ्तराचे ओझे पाठीला.
नेमक शाळेत गेल्यावरच आठवायच गृहपाठ राहीला अपूर्ण.
पण शिक्षकांना कारण देऊन, तो कधीच केला नाही पूर्ण.
शेवटच्या बाकावर बसायला नेहमी करायचो  धडपड सारी.
कारण शेवटच्या बाकावरच अनुभवायला मिळायची मित्रांची दुनियादारी.
मधली सुट्टी म्हणजे आमच्या जिव्हाळ्याची होती.
एकमेकांचा डबा खायची मज्जा कोणत्याही 5 स्टार हाॅटेल मधे नव्हती.
शाळेत असतांना प्रेमाचे वारे खूप वाहत होते.
त्या वार्‍यामधे लाल रंगाचे आमचेही झेंडे फडकत होते.
शाळेच्या भिंती पासून ते ह्रदया पर्यंत तिचेच नाव कोरले होते.
जिगरी मित्रामुळे जुळलेले ते प्रेम खरच खूपच सुंदर होते..
दंगा मस्ती करता करता परीक्षा जवळ यायची.
पास होण्यासाठी सर्व मित्रमंडळी काॅपीचा आधार घ्यायची.
निकाल लागायच्या दिवशी मनात जरा धाकधूक होयची.
पण निकाल लागल्यावर काॅपी करणार्‍याचीच हवा होयची.
बघता बघता शाळेचा तो शेवटचा दिवस आला.
मित्रमंडळी दूरावणार होती हे जराही पटल नाही मनाला.
शाळेला निरोप देताना सर्वाचे डोळे पाणावले होते.
कधी न रडणारे मित्र मात्र अश्रू लपवायचा प्रयत्न करत होते..
आठवल्यावर आठवणीतली शाळा चेहर्‍यावर एक वेगळेच हसू येते..
आठवणीतली शाळा आठवल्यावर पुन्हा शाळेत जावेसे वाटते..
                               ~ करण बेंडकुळे



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

अंश आणि वृंदा The Death Before Born...

Image
  प्रिय आई-बाबा,     कसे आहात तुम्ही? आम्ही अंश आणि वृंदा बोलतोय. ओळखलं ना? नाही आम्हाला वाटलं एव्हाना विसरले असालं. अंश नाहीच म्हणत होता पण आई तुझी वृंदा तुझ्यावरच गेली आहे, अगदी तुझ्यासारखीच हट्टी..! आज आम्हा दोघांना तुमच्याकडून राहीलेल्या प्रश्नांचे उत्तरे हवी आहे. द्याल ना उत्तर?     ब्रम्ह बाबाकडून आम्ही काही मिनिटांचा अवधी घेऊन आलोय. यम काका नव्हतेच देत अनुमती आम्हाला तुमच्याशी बोलण्याची, पण सटवी आईच्या शब्दा खातर जुळून आलाय हा योग.      बाबा तुम्हीच दिला होता ना तुमच्या संकल्पनेतून आम्हा दोघांना जन्म. "अंश आणि वृंदा" तेव्हा आई पण किती आनंदी होती आम्हा दोघांना तिच्या गर्भातून जन्म द्यायला. त्यामुळे आम्ही इकडे दोघेही सतत भांडायचो कि कोण पहिले वसुंधरेवर जाईल. अंश आईचा लाडका, तर वृंदा बाबाची लाडकी होणार होती. एक छान कुटुंबाची संकल्पना बाबा नेहमी तुमच्या विचारातून झळकायची आणि तुमच्या विचारांवर आई डोळे झाकून चालायची. ते पाहून आम्ही दोघेही स्वताला खूप भाग्यवान समजायचो, की आम्ही तुमच्या सारख्या आईवडीलांच्या पोटी जन्म घेणार आहोत. बाबा तुमची लाडकी वृ...
Read more

निळावंती.

 सगळेजण विचारतात मला माझ्या लिखाना बद्दल. कुणासाठी लिहीतो, तिच्या नावा सोबत तुझ दुःख सांग तर. पण सांगण्या सारख नाही, दुःख अन तिच नाव. जस निळावंती मधला तिचा भाव. मी वाचत गेलो तिला जणू ती आहे तो ग्रंथ. मला वाटलं मी तिला वाचून होईल श्रीमंत. जस जस मी तिला वाचत गेलो. तिच्या हावभावची भाषा मी जाणत गेलो. पण कुठे शिकलो नव्हतो मी तिची भाषा. मला सार कळत गेलं, कारण मनी होती एक आशा. मी हळूहळू तिच्यासाठी वेडा होत गेलो. जणू ती गुप्त धन, अन‌ मी तिचा लालची झालो. पण मी विसरलो होतो ती आहे निळावंती ग्रंथ. तिला वाचताना झाली माझ्या श्वासाची गती संथ. नाही सांगू शकत तिच्या बद्दल याची मला खंत. परत विचारू नका ह्या संताचा कोणता पंथ.©तारंग.
Read more

मला सोडून नाही जाणार ना तु?

Image
  कामावरून संध्याकाळी घरी आल्यावर करण नी पाठीवरची बॅग रागात फेकली आणि एखाद्या लहान मुला सारखा सोफ्यावर आडवा झाला. ते पाहून आई चिडली आणि करणला ओरडायला लागली पण करण नी ते दुर्लक्ष केल आणि निपचित पडून राहिला. खरंतर आज करणच्या चेहऱ्यावरील शांतता खूप काही सांगत होती. करणचे दिवसेंदिवस बदलत जाणारे हावभाव आईच्या चिंतेचे कारण बनत चालले आहे. आई : काय रे काय झालं आज? करण: काही नाही ( रागाच्या स्वरात) आई : काही नाही झालं मग बॅग का फेकली. करण : काही नाही झालं आणि मला वेड लागलंय म्हणून बॅग फेकली मी. बसं ह्या पुढे मला काही विचारू नको अस म्हणत करण नी आईच बोलणं टाळलं आणि रागारागात बाथरूम मध्ये गेला पण बाथरूम मध्ये गेल्यावर तो रडत स्वतःशीच बडबडायला लागला. यार करण काय चुकतं माझं, दरवेळेस जो येतो माझ्या भावनांशी खेळतो आणि निघून जातो, माझा कुणीच का विचार करत नाही. मी प्रत्येक नातं विश्वासाने आणि प्रेमाने जोडत आलोय पण सरते शेवटी का म्हणून माझ्या वाटेला इतका त्रास यावा? माझा चांगुलपणा ह्या साऱ्याला कारणीभूत आहे का? काय करू कळत नाहीये मला. हे देवा नको रे इतका अंत पाहून माझ्या सहनशीलतेचा, बसं झालं आता थांब...
Read more